بسم الله الرحمن الرحیم

شمه ای از اشعار و گفتار شاعران عرب و غیر عرب در مورد سید الشهدا (علیه السلام) و مصائب او، بخصوص گریه

 کردن بر آن مظلوم

** روز شهادت امام حسین (علیه السلام) نه تنها اشک همۀ چیزهای روی زمین را درآورد، بلکه هر چه در آسمانها بود نیز بر او گریه کردند.

** این روز(عاشورا) روز غم و گریه است.پس در این روز همیشه گریان باش.

** برای حسین بن علی (علیه السلام)  گریه می کنم، زیرا گریه فقط برای فرزندان پیامبر آفریده شده است.

** بعد از شهادت فرزند پیامبر (صلی الله علیه و آله) غیر از اشک و اندوه چیزی نمانده است.

** از آن چه امروز در ماتم حسین بن علی (علیه السلام) می گذرد، اشک صحبت می کند و چشم ها به ترجمۀ آن سخنان می پردازند.

** بر حسین گریستم و چه کسی از حسین سزاوارتر است که از ناراحتی و اندوه بر او بگریند؟

** هر چه که در جهان وجود دارد، مدام بر حسین می گرید و دیده اش پر از اشک است.

** چگونه صبر کنند شیعیان و جزع ننمایند و اشک نبارند در این امر بزرگی که واقع شد، که مصیبت او جمیع اهل آسمان و زمین را احاطه نموده و غم و اندوه ایشان را فرا گرفته است.بلکه جای آن داشت که صبر، بی صبری کند و حزن و تعب و اندوه به او برسد.

** چگونه می توان تسلی داد شیعیان و دوستان را در مصیبت حضرت سید الشهدا (علیه السلام) و حال آنکه جگرهای ایشان کباب است و آتش در قلب آنان افتاده و زبانه می کشد. بلی، چنین است! هرگاه خاشاکی در چشم بیفتد، خودداری نمی توان کرد و بی اختیار اشک از چشم جاری می شود.حال شیعیان چنین است که هر گاه این مصیبت را یاد آورند، بی طاقت اشک آنان جاری می شود.

                     بر شاه کربلا، نه همین چشم ما گریست                                             از ماه تا به ماهی از این ماجرا گریست

                     جز اهل شام و کوفه که بودند شادمان                                               هر کس که بود، از ستم اشقیا گریست

                     فریاد جن و انس زچرخ برین گذشت                                                در خون تپید عرش و زمین و سما گریست

                     هر کسی که یاد کرد زصحرای کربلا                                               بر جور بی نهایت اهل جفا گریست