|
|
|
بسم الله
الرحمن الرحیم
|
|
زمین و
آسمان گشته چراغان
|
|

|
به حمدالله شب هجران سر آمد |
|
که خورشید
جهان آرا بر آمد |
|
بر آمد موکب مهدی قائم |
|
که از او پایدار آمد قوائم |
|
ز نور عارض آن مهر تابان |
|
زمین و آسمان گشته چراغان |
|
چو مرآت جمال حی معبود |
|
ز غیبت این جهان گردیده مشهود |
| |
|
دوباره پیری عالم جوان شد |
|
ظهور مهدی صاحب زمان شد |
|
گل نرجس عجب تاجی به سر زد |
|
کز این افسر سر از آفاق بر زد |
|
گل نرجس ندیده کس به عالم |
|
که باشد مفخر اولاد آدم |
|
گلی از دامن نرجس عیان شد |
|
که جان عالم از بویش جوان شد |
|
ظهورش عالمی سازد گلستان |
|
گلستانی که باشد راحت جان |

|
تا سایه ی مهدی به جهان افتاده |
شوقی به قلوب شیعیان افتاده |
|
در طلعت آفتاب روشن امروز |
عکس رخ صاحب الزمان افتاده |
|

|