بسم الله الرحمن الرحیم

زنو شد خانه ی زهرا همه نور   تجلی‌ گاه شد بر جلوه ی طور ملائک صف به صف تا عرش رحمن   زمین و آسمان شد نور باران تجلّی‌ در جبل شد بهر موسی‌   تجلّی‌ گاه احمد بیت زهرا عطا کرده یکی‌ فرزانه فرزند   به فرزند ابو طالب خداوند خود این مولود شمس المشرقین است   عزیز مصطفی یعنی‌ حسین است

« میلاد مسعود نور النیرین مولانا ابی عبدالله الحسین بر همه ی شیعیان جهان مبارک باد »       نام این بزرگوار حسین است و این اسم انتخاب پروردگار عالم است و مشهورترین کنیه ی این بزرگوار«ابی عبدالله» و همچنین از القاب شریف ایشان «سید الشهدا» است.   در مدینه ی منوره روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجری متولد شد.بعد از تولد حضرت،پیغمبر خدا (صلی الله علیه و آله) به اسما بنت عمیس فرمود:ای اسما فرزند مرا بیاور،اسما حسین را در جامه ی سفیدی پیچید و به خدمت پیامبر برد.سپس پیامبر حسین را بر دامان گرفتند و در گوش راست او اذان گفتند، سپس جبرئیل نازل شد و گفت «خدواند سلام میرساند و میفرماید: که چون علی‌ نسبت به تو به منزله ی هارون است نسبت به موسی‌،پس این فرزند را به اسم کوچک هارون که نام او شبیر است و به زبان عربی‌ حسین میشود،بگذار.» پس حضرت پیغمبر خوشحال شد و حسین را بوسید و گریست و فرمود « تو را مصیبتی عظیم در پیش است.خداوندا!لعنت کن قاتل حسین را.»   صد شکر که از قدرت معبود حسین     آمد به جهان وجود دیجود حسین     امام حسین(علیه السلام) علاوه بر فضائل حسبی و نسبی‌ که همه ی اهل بیت (علیهم السلام) دارا هستند،چند امتیاز خاصی‌ هم در میان اهل بیت دارند.  اولین امتیاز این است که ائمه اطهار (علیهم السلام) همه از صلب او هستند. دومین امتیاز این است که تداوم حیات اسلام مرهون شادت حضرت امام حسین (علیه السلام) است.  سومین امتیاز ابی عبدالله الحسین این است که شفا در تربت او،و استجابت دعا در حرم مطهر او است. چهارمین امتیاز امام حسین (علیه السلام) شعله‌های محبت اوست در دلها. و امتیاز پنجم که امتیاز بزرگی‌ است و آن این است که حسین (علیه السلام) عشق و فداکاری و گذشت در راه خدا را عملا معنی‌ کرد.     بادا مبارک بر جهان مولود شمس المشرقین     مهر زمین و آسمان خون خدا یعنی‌ حسین           قصّه ی فطرس بشکسته بال     آمد حسین و زد عالم،بر طارم اعلای عشق در قله ی قاف وفا،گردید خود عنقای عشق زد بر سر غبرا قدم،سالار عشاق ازل نور ظهورش مستقر،فیض وجودش لا یزل چون فطرس بشکسته پار،زین موهبت شد با خبر تعلیم کردش جبرئیل،آن رهنمای خیر و شر که این دم رسانی خویش را،بر آن سلیل بو البشر قنداقه ‌اش را لحظه ای،کن استلام از بال و پر طفل است و پیر راه عشق،عبد است و باشد شاه عشق معنای ثار الله عشق،قربان قربانگاه عشق آن بال و پر بشکسته،با قنداقه تا دمساز شد گویی سلامت را دری بود و برویش باز شد در وجد و شادی آمد و فی‌ الحال در پرواز شد در مجمع کروبیان،بالیده و درناز شد می‌ گفت اینک این منم آزاده ی لطف و کرامات حسین وین افتخارم بس بود،بر جملگی در عالمین مأمور گشتم زان سپس از درگه رب الکرام هر کس فرستد هر کجا،بر زاده ی زهرا سلام در دم سلامش را برم،تا کربلای ذو المقام این کار من باشد همی‌،از حال تا روز قیام بادا مبارک بر جهان مولود شمس المشرقین مهر زمین و آسمان خون خدا یعنی‌ حسین