بارخدایا! درود بفرست بر پیامبر
محمد
بن عبدالله
(صلی الله علیه و آله)
و اهل بیت
معصوم او، و درود بفرست بر
موسی بن جعفر که وصی اوصیا و پیشوای شیعه
و محل بروز صفات خداوند متعال و وارث سکینت و وقار
که در مصائب روزگار خود را نباخت.دین، مردانگی،
شخسیت وآقایی خود را حفظ کرد، و او وارث حکمتها و
علمهای اهل بیت
(علیهم السلام)
است.
در روز بیست و پنجم ماه رجب سال ۱۸۳ هجری قمری به
دستور و به دست شقی ترین، فاسقترین و بدترین
مردان زمان خود هارون الرشید و سندی بن شاهگ
(لعنت الله علیهم)
مسموم و به
درجه ی رفیع شهادت نائل گردید.
درباره ی مناقب و اخلاق آن حضرت یکی از علمای
شافعی در حق امام چنین میگوید:" اوست امام کبیر
القدر، عظیم الشأن، کثیر التهّجد، مجّد در اجتهاد،
مشهور به عبادات، مواظب بر طاعات و مشهور به
کرامات.شب را به صبح می رساند با سجده و قیام و
روز را به شام می رساند با تصدّق و صیام.به سبب
زیاد بودن حلمش (صبرش)
و گذشتن از
جرم و تقصیر ظالمین در حقش، کاظم خوانده شد.جزای
کسی که به او بدی کرده را به احسان و نیکی به او
پس می داد."
به جهت کثرت عبادت او به عبد صالح معروف شد.یکی
از مشهورترین القاب آن حضرت « باب الحوائج الی
الله » است، زیرا هر کس که به آن حضرت متوسل شده
به حوائج خود رسیده است.
حضرت امام موسی بن جعفر(علیه
السلام)
بیشتر عمر خدا را در زندان و تبعید سپری کردند، و
اینگونه بود که دشمن اسلام و انسانیت نگذاشت که
مردم از علم و معرفت آن حضرت آن طور که خداوند
میخواهد، بهره بگیرند.
یکی از مناجاتهای مشهور آن حضرت در زندان این بود
« خدایا جای خلوتی را برای عبادت میخواستم،شکر تو
را که به من عنایت فرمودی.»
« یا
وَجیهاً عِندَ الله إِشفَع لَنا عِندَ الله »
