بسم الله الرحمن الرحیم

توّلی و تبرّی

بحث لعن و تبری جستن بدعتی از جانب شیعیان نیست،زیرا زمانی‌ که خالق انسان در جای جای قرآنش این افراد را لعن نموده و از رحمت خود دورساخته دیگران نیز باید به تبعییت از کلام خداوند آنها را نیز لعن نماید.   « همانا کسانی‌ که خدا و رسول او را اذیت و آزار میدهند مورد لعن خداوند متعال در دنیا و آخرت میباشند و خداوند برای آنان عذاب خوار کننده ای مهیا نموده است »                سورۀ احزاب آیه ۵۷     هنگامی که به  نصوص و روایاتی که از معصومین به ما رسیده نظر کنیم می‌یابیم که هر جا که مساله ی ولایت مطرح شده به دنبال آن مساله ی برائت و هر جا که امر به دوستی‌ شده در مقابل آن نیز امر به دشمنی شده ا‌ست. امام رضا (علیه السلام) فرمودند: کمال دین ولایت ما همراه بابرائت از دشمنان ما است.همچنین امام حسن عسکری (علیه السلام) از جد بزرگوار خود رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نقل می فرمایند که ایشان به اصحابشان فرمودند « ‌ای بنده ی خدا محبت داشته باش در راه خدا،بغض و عداوت داشته باش در راه خدا،دوستی‌ در راه خدا کن و دشمنی کن در راه خدا.پس به راستی‌ که ولایت خدا شامل نمی‌شود مگر به واسطه ی آن (توّلی و تبرّی) و هیچ شخصی‌ مزه ی ایمان را نمی چشد،اگر چه نماز و روزه ی بسیاری انجام دهد مگر این که حب و بغض در راه خدا داشته باشد.»   همچنین رسول خدا در خطبه ی غدیر خٔم نیز فرمودند« خداوندا دوستی‌ کن با هر که با علی‌ دوستی‌ کند و دشمنی کن با هر که با علی‌ دشمنی کند.»   همینطور به تصریح شیعه و غیر شیعه هر کس حضرت فاطمه (سلام الله علیها) پاره ی قلب رسول الله (صلی الله علیه و آله) را بیازارد، حضرت رسول را آزرده و هر کس رسول خدا را بیازارد خداوند را آزرده است.   پس وظیفه ی ما این است که همان گونه که محبت و اطاعت نسبت به امامان و اولیای خدا را نشان میدهیم، از دشمنان خدا نیز تبری جوییم.