بسم الله الرحمن الرحیم

بانوی برتری

به راستی‌ روزها از مصایب او چون شب، تیره و تار شدند. ماه از شرمنده گی آن چهرهٔ نیلگون گرفت. خورشید از آتش غم او گلگون گشت. عزت و شکوه پس از غربت او، آرام و قرار نداشت. شقایق از چشم کبود او شرمنده شد و لاله زارها ی فدک پس از او پژمردند. افسوس که انسان، موجود برتر زمین را نشناخت و قدر و منزلتش را ندانست. همسر و فرزندانش را به دست اهریمنان سپرد، آنان که دد منشانه به خاندان او هجوم آوردند و اموالش را به تاراج بردند. آری فاطمه زهرا (سلام الله علیها) بانوی برتری بود که آفریدگارش بر زمینیان منت نهاد و با آن گل و میوه ی بهشتی‌ چند صباحی این کره ی تیره و خاکی را روشن ساخت. دیشب به سوگ ام ابیها گریستم با خویشتن نشستم و تنها گریستم بعد از نبی که دیده ی دل غرقه شد به خون با درد و داغ حضرت زهرا گریستم از آتشی که بر جگر مرتضی‌ نشست طوفان زدل بر آمد و دریا گریستم بر پهلوی شکسته ی او آسمان گریست آن سان که من چون ابر، سراپا گریستم همراه با خلیل و کلیم و مسیح و نوح همسوی چشم مریم عذرا، گریستم شد خشک چشمه سار دل و چشم من زاشک زین داغ، بس که در دل شبها گریستم در شعله زار آه حسن، ناله ی حسین دل را به شعله دادم ‌و جان را گریستم