|

در ایام اول ماه ربیع الاول شهادت حضرت محسن بن
علی را به پیشگاه امام زمان و مؤمنین و مؤمنات
تسلیت می گوییم.
حضرت محسن بن علی
(علیه السلام)
در قرآن کریم یاد شده است.
یکی از اصحاب امام صادق
(علیه السلام)
به نام مفضّل از امام پرسید: ای مولای من شما
دربارۀ آیۀ « و إذا
الموؤدهُ سُئِلَت بِأی ذَنبٍ
قُتِلَت » (وقتی دربارۀ زنده به گور کردن سؤال شود
که به چه جرمی آنها را کشته
اند) چه می فرمایید؟
حضرت امام صادق
(علیه السلام)
فرمودند: ای مفضّل بخدا قسم منظور این آیه محسن
است، همان محسن بن علی بن ابیطالب.
همچنین امام صادق
(علیه السلام)
روز شهادت آن شهید مظلوم را نقطه ی آغاز ظلم بر اهل
بیت
(علیهم السلام)
معرفی می کند و می فرماید: روز سقیفه و آتش بر پا
کردن بر در خانه ی امیر المؤمنین و فاطمه و حسن و
حسین و زینب و ام کلثوم و فضه و کشتن محسن با ضرب
و لگد بالاتر و سخت تر و تلخ تر است، چرا که آن
روز ریشه و اصل همه ی ناراحتی ها و سختی ها است.
حضرت زهرا
(سلام الله علیها)
در ماجرای شهادت فرزند دلبندش چنین می فرماید:
عمر با پایش به در کوبید
و در را روی من برگرداند
در حالیکه باردار بودم.من به صورت روی زمین افتادم
و در همان حال آتش شعله می کشید و به صورتم می
خورد.او چنان سیلی به من زد که گوشواره از گوشم
افتاد و حالت وضع حمل بر من عارض شد و من محسن بی
گناه را سقط نمودم.
امام صادق
(علیه السلام)
گوشه ی دیگری از این مصیبت جانسوز را درباره ی زمانی
که حضرت زهرا
(سلام
الله علیها)
پشت در بودند چنین می فرمایند: آتش به چوب در خانه
گرفت، قنفذ با دست فشار می داد و می
خواست که در
را باز کند.عمر چنان لگدی به در زد که در خانه
کنده شد و به شکم فاطمه
(سلام الله علیها)
اصابت کرد.این در حالی بود که آنحضرت به محسن شش
ماه باردار بود و این فرزند سقط شد.
این جا بود که عمر و قنفذ و خالد به خانه هجوم
آوردند.عمر چنان سیلی بر روی فاطمه
(سلام الله علیها)
زد که گوشواره اش افتاد. ودر حالیکه آنحضرت با
صدای بلند گریه کرد و فرمود: ای پدر،
ای رسول خدا! سخن دخترت فاطمه را دروغ پنداشتند و
او را زدند و جنین او را کشتند.
حضرت علی
(علیه السلام)
در قنوت نمازهایشان این چنین می فرمودند: خدایا
بخاطر جنینی که سقط کردند و پهلویی که شکستند و
سندی که پاره کردند آنان را لعنت کن.
« خدایا لعنت کن عمر و قنفذ و خالد و دیگر کسانی
که در این توطئه دست داشتند، لعنت دائمی و
همیشگی. »
|