بسم الله الرحمن الرحيم  اللهم كن لوليك الحجة بن الحسن  صلواتك عليه وعلی آبائه   في هذه الساعة و في كل ساعة   وليا و حافظا   و قائدا و ناصرا   و دليلا و عينا   حتي تسكنه ارضك طوعا   و تمتعه فيها طويلا
 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

شهید به دنیا نیامده ی آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم)

 

 

 

 

در ایام اول ماه ربیع الاول شهادت حضرت محسن بن علی را به پیشگاه امام زمان و مؤمنین و مؤمنات تسلیت می گوییم.

حضرت محسن بن علی (علیه السلام) در قرآن کریم یاد شده است.

 

یکی از اصحاب امام صادق (علیه السلام) به نام مفضّل از امام پرسید: ای مولای من شما دربارۀ آیۀ « و إذا

 الموؤدهُ سُئِلَت بِأی ذَنبٍ قُتِلَت » (وقتی دربارۀ زنده به گور کردن سؤال شود که به چه جرمی آنها را کشته

 اند) چه می فرمایید؟ حضرت امام صادق (علیه السلام) فرمودند: ای مفضّل بخدا قسم منظور این آیه محسن

 است، همان محسن بن علی بن ابیطالب.

 

همچنین امام صادق (علیه السلام) روز شهادت آن شهید مظلوم را نقطه ی آغاز ظلم بر اهل بیت (علیهم السلام)

معرفی می کند و می فرماید: روز سقیفه و آتش بر پا کردن بر در خانه ی امیر المؤمنین و فاطمه و حسن و حسین و زینب و ام کلثوم و فضه و کشتن محسن با ضرب و لگد بالاتر و سخت تر و تلخ تر است، چرا که آن روز ریشه و اصل همه ی ناراحتی ها و سختی ها است.

 

حضرت زهرا (سلام الله علیها) در ماجرای شهادت فرزند دلبندش چنین می فرماید: عمر با پایش به در کوبید

 و در را روی من برگرداند در حالیکه باردار بودم.من به صورت روی زمین افتادم و در همان حال آتش شعله می کشید و به صورتم می خورد.او چنان سیلی به من زد که گوشواره از گوشم افتاد و حالت وضع حمل بر من عارض شد و من محسن بی گناه را سقط نمودم.

 

امام صادق (علیه السلام) گوشه ی دیگری از این مصیبت جانسوز را درباره ی زمانی که حضرت زهرا (سلام

 الله علیها) پشت در بودند چنین می فرمایند: آتش به چوب در خانه گرفت، قنفذ با دست فشار می داد و می

خواست که در را باز کند.عمر چنان لگدی به در زد که در خانه کنده شد و به شکم فاطمه (سلام الله علیها)

اصابت کرد.این در حالی بود که آنحضرت به محسن شش ماه باردار بود و این فرزند سقط شد.

 

این جا بود که عمر و قنفذ و خالد به خانه هجوم آوردند.عمر چنان سیلی بر روی فاطمه (سلام الله علیها) زد که گوشواره اش افتاد. ودر حالیکه آنحضرت با صدای بلند گریه کرد و فرمود: ای پدر، ای رسول خدا! سخن دخترت فاطمه را دروغ پنداشتند و او را زدند و جنین او را کشتند.

 

حضرت علی (علیه السلام) در قنوت نمازهایشان این چنین می فرمودند: خدایا بخاطر جنینی که سقط کردند و پهلویی که شکستند و سندی که پاره کردند آنان را لعنت کن.

 

 

« خدایا لعنت کن عمر و قنفذ و خالد و دیگر کسانی که در این توطئه دست داشتند، لعنت دائمی و همیشگی. »