یا زینب کبری ، سلام ودرود خدا و ملائکه بر تو باد. مگر شما چگونه بر قبر عزیزانت بی قراری کردی که امام زمانت بر جان شما ترسید و فرمان حرکت داد!
حال باید با نور دیدگانت ، با حسینت وداع کنی... با قبر مطهرش .
با ما بگو یا زینب ! مگر دخت حسین علیه السلام با چه سوزی ناله وداع را سرداد که هنوز تیر آهش دلها را می شکافد !
از آن بانوی با وفا رباب بگو، مگر بدن پاره پاره عزیز فاطمه را چگونه بر صحرای سوزان کربلا به زیر آفتاب دید که دلش تاب سایه به خود ندید!
آیا هنوز آن بانوی سر بلند بعد از چهل روز گرمای شیر خواره را در آغوشش حس میکند که اینچنین بی تاب است ! این غم با دلش چه کرد که از امام زمانش طلب وقوف در کربلا کرد و حاضر نشد از پاره دل زهرای اطهر جدا شود.
ای مدافع ولایت! همه زندگی خود را در راه پروردگار جانانه نثار کردی و اینک وقت بازگشت به وطن رسیده. اما چگونه قدم در شهری گذاری که جای جای آن یاد آور عزیز زهراست! شهری که یاد آور مظلومیت ها... پهلوی شکسته ، دستهای بسته ، جگر پاره پاره و بدن تیر باران شده و اکنون جای خالی حسینت ...
آه زینب ، جانها به فدایت ای معنای صبر ، حقیقت مصیبت را به دوش کشیدی. ضربه های تازیانه را بر بند بند وجودت پذیرا شدی تا پیام حسینت به گوش همگان برسد. اینک می روی تا رسالت خویش را به اتمام برسانی ای عقیله بنی هاشم...
