|
از جمله عطاهايى كه خداى متعال فقط به امام حسين
(عليه السلام)داده، به زيارت ايشان مربوط مى شود.
بدين معنا كه زيارت ايشان حتى در حالت ترس نيز
استحباب دارد وچه بسا ثواب آن دوچندان مى شود. در
حالى كه حج با همه عظمتى كه دارد، مشروط به خالى
بودن مسير از خوف وخطر است وجمع فراوانى از فقها
فرموده اند كه اگر شخصى بدون اعتنا به اين شرط حج
بگزارد وطى راه خطرى متوجه او شود، حج او صحيح
نيست. برخى پا را از اين هم فراتر نهاده وفرموده
اند : اگر راه توأم با خوف وخطر باشد ولى شخص به
سلامت به حج برود، حج او صحيح نخواهد بود؛ زيرا
چنين شخصى به اين شرط كه يكى از شروط استطاعت است
اعتنا نكرده است. روشن است كه مفهوم استطاعت فقط
ناظر به استطاعت مالى نيست وامنيت راه را نيز شامل
مى شود ودر حالاتى كه راه ايمن نيست استطاعت حاصل
نمى شود.
اما زيارت امام حسين (عليه السلام) حتى در حال خوف
وترس استحباب دارد ونسبت به آن سفارش شده است. در
طى تاريخ با اين كه زمامداران ستمگر، زائران حرم
حضرت سيدالشهدا (عليه السلام) را به زندان مى
افكندند وچه بسا دست وپاى آنان را مى بريدند
واموالشان را مصادره مى كردند، ولى با اين حال
شنيده نشده است كه ائمه (عليهم السلام) آنان را از
اين كار نهى كرده باشند، بلكه آنان را به اين كار
تشويق مى فرمودند. روايت شده است كه ابن بكير به
امام صادق (عليه السلام) عرضه داشت : هرگاه از
منطقه ارجان مى گذرم دلم براى زيارت بارگاه جدت
[امام حسين (عليه السلام)] پر مى كشد، ولى وقتى
بدان جا مى روم در تمام طول راه از سلطان وجاسوسان
ونگهبانان مسلّح، سخت هراسناك ووحشتزده هستم. امام
به او فرمود :
يابنَ بُكير، أما تُحِبُّ أن يراكَ اللهُ فينا
خائِفاً، أما تَعلَمُ أَنَّهُ مَن خافَ لِخَوفِنا
أظَلَّهُ اللهُ في ظِلِّ عَرشِهِ، وكانَ مُحدّثهُ
الحسين (عليه السلام) تحتَ العرشِ وآمَنَهُ اللهُ
مِن أفزاعِ يومِ القيامةِ، يَفزعُ النّاسُ ولا
يفزعُ، فإن فَزِعَ وَقَّرَتهُ الملائكةُ
وسَكَّنَتْ قَلبَهُ بِالبِشارةِ؛(1) اى پسر بكير،
دوست ندارى خدا ببيند كه به خاطر ما ترسيده اى ؟
آيا نمى دانى كه هركس به خاطر ما بترسد، خدا او را
در سايه عرش خود جاى مى دهد وامام حسين (عليه
السلام) در زير عرش الهى [همدم و] هم سخن او خواهد
بود وخدا او را از هول وهراس قيامت ايمن مى دارد ؟
چنين كسى وقتى مردم وحشت زده مى شوند هراسناك نمى
شود؛ زيرا به محض آن كه وحشت زده شود فرشتگان او
را دلدارى مى دهند وبا بشارت دادن به او، او را
آسوده خاطر مى كنند.
همين مسأله باعث شده است كه زائران بارگاه ابا
عبدالله الحسين (عليه السلام)در سرما وگرما ودر
اوضاع دشوار وبا وجود خطرهاى گوناگون ودورى راه به
سمت بارگاه ملكوتى آن حضرت بيايند وهمين امر باعث
شده است كه امام صادق (عليه السلام)با چنين تعابير
بلند ودرخشانى آنان را بستايد :
اللهم إنّ أعدائَنا عابوا عليهم خُروجَهم فَلَمْ
ينهَهُمْ ذلكَ عَنِ الشّخوصِ إلَينا وَخِلافاً
مِنهُم على مَن خالَفَنا فَارْحمْ تِلكَ الوُجوهَ
الّتي قَد غَيَّرَتها الشّمسُ... اللّهم إني
أستَودِعُكَ تلكَ الأنفسَ وتلكَ الأبدانَ حتّى
نُوافِيَهم على الحوضِ يومَ العَطَشِ؛(2) خدايا،
دشمنان ما بر بيرون آمدنِ آنان خرده گرفتند ولى
اين كار آنان را از آمدن نزد ما باز نداشت وآنان
با مخالفان ما از در مخالفت درآمدند. پس بار خدايا
اين چهره هايى را كه تابش آفتاب رنگشان را دگرگون
كرده است مورد لطف ورحمت خود قرار ده... خدايا من
اين جان ها واين پيكرها را در نزد حضرتت به وديعت
مى نهم تا در روز تشنگى در كنار حوض كوثر با آنها
ملاقات نماييم.
در حديث محمدبن مسلم آمده است كه امام باقر (عليه
السلام) به او فرمود : آيا نزد قبر امام حسين مى
آيى ؟ گفت : آرى، البته با بيم وهراس. حضرت به او
فرمود :
ما كانَ مِن هذا أشدُّ فالثّوابُ فيهِ على قدرِ
الخَوف؛(3) در اين راه هرچه سختى ها بيشتر باشد،
ثواب نيز بيشتر و به اندازه ترس است.
كسى كه در راه خدمت به سيدالشهدا (عليه السلام)
سختى ها ومشكلات را تحمل كند، بى شك پاداشش بيش از
ديگران خواهد بود، وآن دشوارى ها نيز لطفى است كه
خداى متعال در حق او روا داشته است. براى مثال كسى
كه يك ميليون تومان در اين راه مصرف كند واين مبلغ
ده درصد دارايى او باشد، وشخص ديگرى همين مبلغ را
در راه سيدالشهدا (عليه السلام)مصرف كند ولى اين
مبلغ پنج درصد دارايى اش را تشكيل دهد، بى شك ثواب
عمل شخص اول بيشتر خواهد بود.
شخص كارگرى با دسترنج خود حسينيه اى در شهر خود
بنا كرد؛ بدين ترتيب كه از صبح تا شب كار مى كرد
ودر پايان روز، مزد كار روزانه اش را به سه قسمت
تقسيم، وثلث آن را به نام امام حسين (عليه السلام)
پس انداز مى كرد. با گذشت زمان ودر پى بركتى كه
خدا در اموال او قرار داد، با همان پس انداز قطعه
زمينى در خارج شهر خريد وديرى نپاييد كه آن شهر
توسعه يافت وزمين يادشده داخل شهر قرار گرفت. پس
از آن، مرد كارگر در آن قطعه زمين حسينيه اى بنا
كرد كه هيچ گاه از رفت وآمد نمازگزاران وعزاداران
امام حسين (عليه السلام) خالى نمى شد والبته اين
مسأله از توفيقات الهى حاصل شد.
در روز قيامت كه دارايى وفرزندان به كار انسان نمى
آيد، اين مرد حسينيه اى در كارنامه اعمال خود دارد
كه آن را وقف حضرت سيدالشهدا (عليه السلام) كرده
است.
ما نيز بايد در اين راه قدم برداريم وهمت خود را
مصروف خدمتگزارى به امام حسين (عليه السلام) كنيم
وهيچ خدمتى را در اين راهِ بى مانند واستثنايى،
كوچك نشماريم؛ زيرا توفيق از جانب خداى سبحان است
وخدا تمام امورى را كه به امام حسين (عليه السلام)
مربوط است، استثنايى قرار داده است.
وصلى الله على محمد وآله الطاهرين
نقل از کتاب : خون سيدالشهدا (عليه السلام) و
مسئوليت ما
آیت الله العظمی سید صادق شیرازی دام ظله
(1). بحارالانوار، ج 98، ص 10.
(2). كافى، ج 4، ص 582.
(3). وسائل الشيعه، ج 64، ص 457.
|
