|
«السلام علی المرمّل بالدماء، السلام علی المهتوک
الخباء، السلام علی خامس اصحاب الکساء، السلام علی
غریب الغرباء، السلام علی شهید الشهداء، السلام
علی قتیل الادعیاء، السلام علی ساکن کربلاء،
السلام علی من بکته ملائکة السماء»
امام حسين (عليه السلام) فرمودند:
« إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ
عِبادَةُ التُّجارِ، وَ إنَّ قَوْماً عَبَدُوا
اللهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ الْعَبْيدِ، وَ
إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ شُكْراً فَتِلْكَ
عِبادَةٌ الْأحْرارِ، و
َ هِيَ أفْضَلُ الْعِبادَةِ.»
همانا عدّه اي خداوند متعال را به
جهت طمع و آرزوي بهشت عبادت مي كنند كه آن
يك معامله و تجارت خواهد بود و عدّه اي ديگر از
روي ترس خداوند را عبادت و ستايش مي
كنند كه همانند عبادت و
اطاعت نوكر از ارباب باشد و طائفه اي هم به عنوان
شكر و سپاس از روي معرفت، خداوند متعال را عبادت
و ستايش مي نمايند; و اين نوع، عبادت
آزادگان است كه بهترين
عبادات مي باشد.
(بحارالأنوار، ج 75، ص 117، ح 5)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
إنَّ أجْوَدَ النّاسِ مَنْ أعْطي
مَنْ لا يَرْجُوهُ، وَ إنَّ أعْفَي النّاسِ مَنْ
عَفي عَنْ قُدْرَة، وَ إنَّ أَوْصَلَ النّاسِ مَنْ
وَصَلَ مَنْ قَطَعَهُ.»
همانا سخاوتمندترين مردم آن كسي است كه كمك نمايد
به كسي كه اميدي به وي نداشته است
و بخشنده ترين افراد آن شخصي است كه ـ نسبت به ظلم
ديگري با آن كه توان
انتقام دارد، گذشت نمايد
و
صله رحم كننده ترين مردم و ديد و بازديد كننده
نسبت به خويشان، آن كسي ست كه صله رحم نمايد با
كسي كه با او قطع رابطه كرده است.
(بحارالأنوار،
ج 75، ص 121، ح 4)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
النّاسُ عَبيدُالدُّنْيا، وَ الدّينُ لَعِبٌ عَلي
ألْسِنَتِهِمْ، يَحُوطُونَهُ ما دارَتْ بِهِ
مَعائِشَهُمْ، فَإذا مُحِصُّوا بِالْبَلاء قَلَّ
الدَّيّانُون.»
افراد جامعه بنده و تابع دنيا هستند و مذهب،
بازيچه زبانشان گرديده است و براي إمرار معاش خود،
دين را محور قرار داده اند و سنگ اسلام را
به سينه مي زنند،
پس
اگر
بلائي
همانند خطر ، مقام و رياست، جان، مال، فرزند
و موقعيّت، ... ـ انسان را تهديد كند، خواهي ديد
كه دين داران واقعي كمياب خواهند شد.
(محجّة
البيضاء، ج 4، ص 228)
قيلَ: مَا الْفَضْلُ؟ قالَ عليه السلام
:« مُلْكُ اللِّسانِ، وَ بَذْلُ الاْحْسانِ،
قيلَ: فَمَا النَّقْصُ؟ قالَ: التَّكَلُّفُ لِما
لا يُعنيكَ.»
از امام حسين (عليه السلام) سؤال شد كرامت و فضيلت
انسان در چيست؟ حضرت در پاسخ فرمود: كنترل و در
اختيار داشتن زبان و سخاوت داشتن، سؤال شد نقص
انسان در
چيست؟
فرمود: خود را وا داشتن بر آنچه كه مفيد و سودمند
نباشد.
(مستدرك الوسائل، ج 9، ص 24، ح 10099)
امام
حسين (عليه السلام) ضمن فرمايشي
فرمود: «
إنَّ الْمُؤْمِنَ لا يُسيءُ وَ لا يَعْتَذِرُ، وَ
الْمُنافِقُ كُلَّ يَوْم يُسيءُ وَ يَعْتَذِرُ.»
همانا شخص مؤمن خلاف و كار زشت انجام نمي دهد و
عذرخواهي هم نمي كند
ولي فرد منافق هر روز مرتكب خلاف و كارهاي زشت مي
گردد و هميشه عذرخواهي مي نمايد.
(بحارالأنوار،
ج 75، ص 119، ح 2)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
إعْمَلْ عَمَلَ رَجُل يَعْلَمُ أنّه مأخُوذٌ
بِالاْجْرامِ، مُجْزي بِالاْحْسانِ.»
كارها و أمور خود را همانند كسي تنظيم كن و انجام
ده كه مي داند و مطمئن است كه در صورت خلاف تحت
تعقيب قرار مي گيرد و مجازات خواهد شد. و در صورتي
كه
كارهايش
صحيح باشد پاداش خواهد گرفت.
(بحارالأنوار،
ج 2، ص 130، ح 15)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
عِباداللهِ! لا تَشْتَغِلُوا بِالدُّنْيا، فَإنَّ
الْقَبْرَ بَيْتُ الْعَمَلِ، فَاعْمَلُوا وَ لا
تَغْعُلُوا.»
اي بندگان خدا، خود را مشغول و سرگرم دنيا ـ و
تجمّلات آن ـ قرار ندهيد كه همانا قبر، خانه اي
است كه تنها عمل ـ صالح ـ در آن مفيد و نجات بخش
مي باشد، پس مواظب
باشيد
كه غفلت نكنيد.
(نهج
الشّهادة، ص 47)
امام
حسين (عليه السلام) فرمودند: «
: لا تَقُولَنَّ في أخيكَ الْمُؤمِنِ إذا تَواري
عَنْكَ إلاّ مِثْلَ ماتُحِبُّ أنْ يَقُولَ فيكَ
إذا تَوارَيْتَ عَنْهُ.»
سخني كه ناراحت كننده باشد پشت سر دوست و
برادر خود مگو، مگر آن كه دوست داشته باشي كه همان
سخن پشت سر خودت گفته شود.
(بحارالأنوار،
ج 75، ص 127، ح 10)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
يا بُنَي! إيّاكَ وَظُلْمَ مَنْ لايَجِدُ عَلَيْكَ
ناصِراً إلاّ اللهَ.»
بپرهيز از ظلم و آزار رساندن نسبت به كسي كه ياوري
غير از خداوند متعال نمي يابد.
(وسائل
الشّيعة، ج 11، ص 339)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
إنّي
لا أري الْمَوْتَ إلاّ سَعادَة، وَ لاَ الْحَياةَ
مَعَ الظّالِمينَ إلاّ بَرَماً.»
به درستي كه من از مرگ نمي هراسم و آن را جز سعادت
نمي بينم; و زندگي با ستمگران و ظالمان را عار و
ننگ مي شناسم.
(بحار
الأنوار، ج 44، ص 192)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
مَنْ لَبِسَ ثَوْباً يُشْهِرُهُ كَساهُ اللهُ
يَوْمَ الْقِيامَةِ ثَوْباً مِنَ النّار.»
هركس لباس شهرت و انگشت نما از هر جهت
بپوشد، خداوند او را در روز قيامت لباسي از آتش مي
پوشاند.
(الكافي،
ج 6، ص 445، ح 4)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
أنَا
قَتيلُ الْعَبَرَةِ، لايَذْكُرُني مُؤْمِنٌ إلاّ
اِسْتَعْبَر.»
من كشته گريه ها و اشك ها هستم، هيچ مؤمني مرا ياد
نمي كند مگر آن كه عبرت گرفته و اشك هايش جاري
خواهد شد.
(بحارالأنوار،
ج 44، ص 284، ح 19)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
: لَوْ شَتَمَني رَجُلٌ في هذِهِ الاُْذُنِ، وَ
أَوْمي إلي الْيُمْني، وَ اعْتَذَرَ لي في
الاُْخْري لَقَبِلْتُ ذلِكَ مِنْهُ، وَ ذلِكَ
أَنَّ أَميرَ الْمُؤْمِنينَ عليه السلام
حَدَّثَني أَنَّهُ سَمِعَ جَدّي رَسُولَ اللهِ
(صلي الله عليه وآله)يَقُولُ: لا يَرِدُ الْحَوْضَ
مَنْ لَمْ يَقْبَلِ الْعُذرَ مِنْ مُحِقٍّ أَوْ
مُبْطِل.»
چنانچه با گوش خود بشنوم كه شخصي مرا دشنام مي دهد
و سپس معذرت خواهي او را بفهمم، از او مي پذيرم و
گذشت مي نمايم، چون كه پدرم اميرالمؤمنين علي
(عليه السلام) از جدّم رسول خدا (صلي الله عليه
وآله وسلم) روايت نمود: كسي كه پوزش و عذرخواهي
ديگران را نپذيرد، بر حوض كوثر وارد نخواهد شد.
(إحقاق
الحقّ، ج 11، ص 431
)
قيلَ لِلْحُسَيْنِ
بن علي عليه السلام : مَنْ أعْظَمُ النّاسِ
قَدْراً؟ قالَ:« مَنْ لَمْ يُبالِ الدُّنْيا في
يَدَيْ مَنْ كانَتْ.»
از امام حسين (عليه السلام ) سؤال شد: با شخصيّت
ترين افراد چه كسي است؟ حضرت در جواب فرمود: آن
كسي است كه اهميّت ندهد كه دنيا در دست چه كسي مي
باشد.
(تنبيه
الخواطر، ص 348)
امام
حسين (عليه السلام) فرمودند:
« مَنْ عَبَدَاللهَ حَقَّ عِبادَتِهِ، آتاهُ اللهُ
فَوْقَ أمانيهِ وَ كِفايَتِهِ.»
هركس خداوند متعال را با صداقت و خلوص، عبادت و
پرستش نمايد; خداي متعال او را به بهترين آرزوهايش
مي رساند و امور زندگيش را تأمين مي نمايد.
(بحارالأنوار،
ج 68، ص 183، ح 44)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند:
:
احْذَرُوا كَثْرَةَ الْحَلْفِ، فِإنَّهُ يَحْلِفُ
الرَّجُلُ لِعَلَل أرَبَعَ: إمّا لِمَهانَة
يَجِدُها في نَفْسِهِ، تَحُثُّهُ عَلي الضَّراعَةِ
إلي تَصْديقِ النّاسِ إيّاهُ. وَ إمّا لِعَي في
الْمَنْطِقِ،
فَيَتَّخِذُ الاْيْمانَ حَشْواً وَصِلَةً
لِكَلامِهِ. وَ إمّا لِتُهْمَة عَرَفَها مِنَ
النّاسِ لَهُ، فَيَري أَنَّهُمْ لايَقْبَلُونَ
قَوْلَهُ إلاّ بِالْيَمينِ. وَ إمّا لاِرْسالِهِ
لِسانَهُ مِنْ غَيْرِ تَثْبيت.
خود را از قسم و سوگند برهانيد كه همانا انسان به
جهت يكي از چهار علّت سوگند ياد مي كند: در خود
احساس سستي و كمبود دارد، به طوري كه مردم به او
بي اعتماد شده اند، پس براي جلب توجّه مردم كه او
را تصديق و تأييد كنند، سوگند مي خورد. و يا آن كه
گفتارش معيوب و به دور از حقيقت است، و مي خواهد
با سوگند، سخن خود را تقويت و جبران كند.و
يا در بين مردم متّهم است ـ به دروغ و بي اعتمادي
ـ پس مي خواهد با سوگند و قسم خوردن جبران ضعف
نمايد. و يا آن كه سخنان و گفتارش متزلزل است ـ هر
زمان به نوعي سخن مي گويد ـ و زبانش به سوگند عادت
كرده است.
(تنبيه
الخواطر، ص 429)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
أيُّما إثْنَيْنِ جَري بَيْنَهُما كَلامٌ،
فَطَلِبَ أَحَدُهُما رِضَي الاْخَرِ، كانَ
سابِقَهُ إلي الْجَنّةِ.»
چنانچه دو نفر با يكديگر نزاع و اختلاف نمايند و
يكي از آن دو نفر، در صلح و آشتي پيشقدم شود، همان
شخص سبقت گيرنده، جلوتر از ديگري به بهشت وارد مي
شود.
(محجّة
البيضاء، ج 4، ص 228)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
وَ اعْلَمُوا إنَّ حَوائِجَ النّاسِ إلَيْكُمْ
مِنْ نِعَمِ الله عَلَيْكُمْ، فَلا تَميلُوا
النِّعَمَ فَتَحَوَّلَ نَقِماً.»
توجّه داشته باشيد كه احتياج و مراجعه مردم به شما
از نعمت هاي الهي است، پس نسبت به نعمت ها روي، بر
نگردانيد; وگرنه به نقمت و بلا گرفتار خواهد شد.
(نهج
الشّهادة، ص 38)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
يَا ابْنَ آدَم! اُذْكُرْ مَصْرَعَكَ وَ
مَضْجَعَكَ بَيْنَ يَدَي اللهِ، تَشْهَدُ
جَوارِحُكَ عَلَيْكَ يَوْمَ تَزِلُّ فيهِ
الْأقْدام.»
اي
فرزند آدم، بياد آور لحظات مرگ و خواب گاه خود را
در قبر، همچنين بياد آور كه در پيشگاه خداوند قرار
خواهي گرفت و اعضاء و جوارحت بر عليه تو شهادت
خواهند داد، در آن روزي كه قدم ها لرزان و لغزان
مي باشد.
(نهج
الشّهادة، ص 59)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
مُجالَسَةُ أهْلِ الدِّناءَةِ شَرٌّ، وَ
مُجالَسَةُ أهْلِ الْفِسْقِ ريبَةٌ.»
همنشيني
با اشخاص پست و رذل سبب شرّ و بد يختي خواهد گشت;
و همنشيني و مجالست با معصيت كاران موجب شكّ و
بدبيني خواهد شد.
(بحارالأنوار،
ج 78، ص 122، ح 5)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «:
إنَّ اللهَ خَلَقَ الدُّنْيا لِلْبَلاءِ، وَ
خَلَقَ أهْلَها لِلْفَناءِ.»
به درستي كه خداوند متعال دنيا و اموال آن
را براي آزمايش افراد آفريده است. و همچنين
موجودات دنيا را جهت فناء و انتقال از اين
دنيا به جهاني ديگر آفريده است.
(نهج
الشّهادة، ص 196)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «:
لا يَأمَنُ يوم الْقِيامَةِ إلاّ مَنْ قَدْ خافَ
اللهَ في الدُّنْيا.»
كسي در روز قيامت از شدائد و أحوال آن در أمان نمي
باشد، مگر آن كه در دنيا از خداوند متعال ترس
داشته باشد و اهل گناه و معصيت نگردد.
(بحار
الأنوار، ج 44، ص 192، ح 5)
امام
حسين (عليه السلام) فرمودند: «
: لِكُلِّ داء دَواءٌ، وَ دَواءُ الذُّنُوبِ
الإسْتِغْفارِ.»
براي هر غم و دردي درمان و دوائي است و جبران و
درمان گناه، طلب مغفرت و آمرزش از درگاه خداوند مي
باشد.
(الكافي،
ج 2، ص 439، ح 8)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
: مَنْ قَرَءَ آيَةً مِنْ كِتابِ الله عَزَّ وَ
جَلَّ في صَلاتِهِ قائِماً، يُكْتَبُ لَهُ بِكُلِّ
حَرْف مِأةُ حَسَنَة.»
هركس آيه اي از قرآن را در نمازش تلاوت نمايد،
خداوند متعال در مقابل هر حرفي از آن يكصد حسنه در
نامه اعمالش ثبت مي نمايد.
(الكافي،
ج 2، ص 611)
امام حسين (عليه
السلام)
ضمن
جواب سؤال هاي پادشاه روم
فرمودند: «سَبْعَةُ
أشْياء لَمْ تُخْلَقْ في رَحِم: فَأوّلُها آدَمُ(
- عليه السلام - )، ثُمَّ حَوّاء، وَ الْغُرابُ،
وَ كَبْشُ إبْراهيم
( عليه السلام)، وَ ناقَةُ اللهِ، وَ عَصا مُوسي
(عليه السلام )، وَ الطَّيْرُالَّذي خَلَقَهُ
عيسيبْنُ مَرْيَم (عليهما السلام).
آن هفت موجودي كه بدون خلقت در رحم مادر، آفريده
شده اند، عبارتند از: حضرت آدم (عليه السلام
) و همسرش حوّا و كلاغي كه براي راهنمائي دفن
هابيل آمد و
گوسفندي
كه براي قرباني به جاي حضرت اسماعيل (عليه السلام
) آمد و شتري كه خداوند براي پيامبرش، حضرت صالح
فرستاد و عصاي حضرت موسي (عليه السلام )
و
هفتمين موجود آن پرنده اي بود كه توسّط حضرت عيسي
(عليه السلام ) آفريده شد.
(بحارالأنوار،
ج 10، ص 137، ح 4)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
إنَّ اَعْمالَ هذِهِ الاْمَّةِ ما مِنْ صَباح إلاّ
و تُعْرَضُ عَلَي اللهِ تَعالي.»
همانا
نامه كردار و أعمال اين امّت، در هر صبحگاه
بر خداوند متعال عرضه مي گردد.
(بحارالأنوار،
ج 70، ص 353، ح 54)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
إجْتَنِبُوا
الْغِشْيانَ في اللَّيْلَةِ الَّتي تُريدُون فيها
السَّفَرَ، فإنَّ مَنْ فَعَلَ ذلِكَ، ثُمَّ رُزِقَ
وَلَدٌ كانَ جَوّالَةً.»
در آن شبي كه قصد مسافرت داريد، با همسر خود
زناشوئي نكنيد، كه چنانچه عمل زناشوئي انجام گردد
و در آن زمان فرزندي منعقد شود، بسيار متحرّك و
افكارش مغشوش مي باشد.
(وسائل
الشّيعة، ح 20، ج 3، ص 243)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
الرّكْنُ الْيَماني بابٌ مِنْ أبْوابِ الْجَنَّةِ،
لَمْ يَمْنَعْهُ مُنْذُ فَتَحَهُ، وَ إنَّ ما
بَيْنَ الرُّكْنَيْنِ ـ الأسْوَد وَ الْيَماني ـ
مَلَكٌ يُدْعي هُجَيْرٌ، يُؤَمِّنُ عَلي
دُعاءِالْمُؤْمِنينَ.»
رُكن يَماني كعبه الهي، دربي از درب هاي بهشت است
و مابين ركن يماني و حجرالأسود ملك و فرشته اي است
كه براي استجابت دعاي مؤمنين آمّين مي گويد.
(مستدرك
الوسائل، ج 9، ص 391)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «:
إنَّ الْغِني وَ اْلِعزَّ خَرَجا يَجُولانِ،
فَلَقيا التَّوَكُلَّ فَاسْتَوْطَنا.»
عزّت و بي نيازي هر دو شتاب زده به
دنبال پناهگاهي مي دويدند، چون به توكّل برخورد
كردند، آرامش پيدا نموده و آن را پناهگاه خود قرار
دادند.
(مستدرك
الوسائل، ج 11، ص 218، ح 15)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
مَنْ نَفَّسَ كُرْبَةَ مُؤْمِن، فَرَّجَ اللهُ
عَنْهُ كَرْبَ الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ.»
هركس گره اي از مشكلات مؤمني باز كند و مشكلش را
برطرف نمايد، خداوند متعال مشكلات دنيا و آخرت او
را اصلاح مي نمايد.
(مستدرك
الوسائل، ج 12، ص 416، ح 13)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
مَنْ والانا فَلِجَدّي (صلي الله عليه وآله وسلم)
والي، وَ مَنْ عادانا فَلِجَدّي عادي.»
هر كه ما را دوست بدارد و پيرو ما باشد، پس دوستي
و محبّتش به جهت جدّم رسول خدا (صلي الله عليه
وآله وسلم)مي باشد. هركس با ما دشمن و كينه توز
باشد، پس دشمني و مخالفت او به جهت جدّم رسول خدا
(صلي الله عليه وآله وسلم) خواهد بود.
(ينابيع
المودّة، ج 2، ص 37، ح 58)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
يَا ابْنَ آدَمَ! أُذْكُرْ مَصارِعَ آبائِكَ وَ
أبْنائِكَ، كَيْفَ كانُوا، وَ حَيْثُ حَلّوُا، وَ
كَأَنَّكَ عَنْ قَليل قَدْ حَلَلْتَ مَحَلَّهُمْ.»
اي فرزند آدم، بياد آور آن لحظاتي را كه پدران و
فرزندان ـ و دوستان ـ تو چگونه در چنگال مرگ قرار
گرفتند، آن ها در چه وضعيّت و موقعيّتي بودند و
سرانجام به كجا
منتهي شدند و كجا رفتند. و بينديش كه تو نيز
همانند آن ها به ايشان خواهي پيوست ـ پس مواظب
اعمال و رفتار خود باش.
(نهج
الشّهادة، ص 60)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «
يَا ابْنَ آدَمَ، إنَّما أنْتَ أيّامٌ، كُلَّما
مَضي يَوْمٌ ذَهَبَ بَعْضُكَ.»
اي فرزند آدم، بدرستي كه تو مجموعه اي از زمان ها
و روزگار هستي، هر آنچه از آن بگذرد، زماني از تو
فاني و سپري گشته است ـ بنابراين لحظات عمرت را
غنيمت
شمار
كه جبران ناپذير است ـ
(نهج
الشّهادة، ص 346)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «مَنْ
حاوَلَ أمْراً بِمَعْصِيَةِ اللهِ كانَ أفْوَتُ
لِما يَرْجُو وَ أسْرَعُ لِمَجييءِ ما يَحْذَرُ.»
هركس از روي نافرماني و معصيتِ خداوند، كاري را
انجام دهد، آنچه را آرزو دارد سريع تر از دست مي
دهد و به آنچه هراسناك و بيمناك مي باشد مبتلا مي
گردد.
(وسائل
الشّيعة، ج 16، ص 153، ح 3)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «الْبُكاءُ
مِنْ خَشْيَةِ الله نَجاتٌ مِنَ الّنارِ وَ قالَ:
بُكاءُ الْعُيُونِ، وَ خَشْيَةُ الْقُلُوبِ مِنْ
رَحْمَةِ اللهِ.»
گريان بودن به جهت ترس ازعذاب خداوند، سبب
نجات از آتش دوزخ خواهد بود و فرمود: گريان بودن
چشم و خشيت داشتن دل ها يكي از نشانه هاي رحمت
الهي براي بنده است.
(مستدرك
الوسائل، ج 11، ص 245، ح 12881)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «لا
يَكْمِلُ الْعَقْلُ إلاّ بِاتّباعِ الْحَقِّ.»
بينش و عقل و درك انسان تكميل نمي گردد مگر آن كه
اهل حقّ و صداقت باشد و از حقايق، تبعيّت و پيروي
كند.
(بحارالأنوار،
ج 75، ص 127، ح 11)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «أَهْلَكَ
النّاسَ إثْنانِ: خَوْفُ الْفَقْرِ، وَ طَلَبُ
الْفَخْرِ.»
دو چيز مردم را هلاك و بيچاره گردانده است: يكي
ترس از اين كه مبادا در آينده فقير و نيازمند
ديگران گردند. و ديگري فخر كردن ـ در مسائل مختلف
ـ و مباهات بر ديگران است.
(بحارالأنوار،
ج 75، ص 54، ح 96)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند: «:
مَنْ عَرَفَ حَقَّ أَبَوَيْهِ الاْفْضَلَيْنِ
مُحَمَّد وَ عَلي، و أطاعَهُما، قيلَ لَهُ:
تَبَحْبَحْ في أيِّ الْجِنانِ شِئْتَ.»
هر شخصي كه حقّ والدينش محمّد (صلي الله عليه وآله
وسلم) و علي (عليه السلام) را كه با شرافت و با
فضيلت ترين انسان ها هستند، بشناسد و در تمام امور
زندگي از ايشان تبعيّت و اطاعت كند; در قيامت به
او خطاب مي شود: هر قسمتي از بهشت را كه خواستار
باشي، مي تواني انتخاب كني و در آن وارد شوي.
(نهج
الشّهادة، ص 293)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند:
: مَنْ طَلَبَ رِضَي اللهِ بِسَخَطِ النّاسِ
كَفاهُ الله اُمُورَ النّاسِ، وَ مَنْ طَلَبَ
رِضَي النّاسِ بِسَخَطِ اللهِ وَ كَّلَهُ اللهُ
إلَي النّاسِ.»
هركس رضايت و خوشنودي خداوند را در امور
زندگي طلب نمايد گرچه همه افراد از او
رنجيده شوند، خداوند مهمّات و مشكلات او را كفايت
خواهد نمود. و كسي كه رضايت و خوشنودي مردم را
طالب گردد گرچه مورد خشم و غضب پروردگار باشد،
خداوند امور اين شخص را به مردم واگذار مي كند.
(امالي
شيخ صدوق، ص 167)
امام حسين (عليه
السلام) فرمودند:
إنَّ شيعَتَنا مَنْ سَلِمَتْ قُلُوبُهُمْ مِنْ
كُلِّ غِشٍّ وَ غِلّ وَ دَغَل.»
شيعيان و پيروان ما اهل بيت آن كساني
هستند كه افكار و درون آن ها از هر گونه حيله و
نيرنگ و عوام فريبي سلامت و تهي باشد.
(تفسيرالإمام
العسكري عليه السلام، ص 309، ح 154)
بارالها! زیارت اباعبدالله (علیه السلام) را
دردنیا و شفاعتش را درآخرت نصیب همه ی ما بگردان.
آمین رب العالمین
|