بسم الله الرحمن الرحیم   شب موعود

در شب موعود آن پاکیزه جان   شد زخانه جانب مسجد روان مرغکان خانه اش دامن کشان   گوئی آگاهند از سر نهان کی امیر از این سرا بیرون مشو   امشبی را جانب مسجد مرو شاه فرمود این زمان صیحه زنند   وزپی صیحه بسا نوحه کنند آنکه سرگردانش آمد ماه و مهر   بزمین بندگی بنهاده چهر من چه گویم زآن قعود و زآن قیام   عاجزم موجز بود خیر الکلام خواست بردارد سر از سجده امام   تیغ بن ملجم برآمد از نیام تیغ زهرآگینش آمد چون فرود   کرد منشق اصل دین را تار و پود کرد آن میشوم اشقی الاشقیا   منهدم بنیان ارکان هدی کرد منشق تارک شیر خدا   خون گرفت آئینه ی ایزدنما لرزه بر چرخ برین آمد زبیم   مرکز حق و عدالت شد دو نیم فرق وجه الله اعظم در سحر   شد زتیغ کافری شق القمر