بسم الله الرحمن الرحیم

«مدینه! بهشت خدا کجاست؟!»

از شاخه چید دست قساوت، جوانه را در خون کشید قلب زمین و زمانه را تیر بلا، حریم خدا را نشانه رفت فریاد غم گرفت، کران تا کرانه را نیلوفری ز باغ  «محمد» به خون شکفت عالم گریست، غربت نیلوفرانه را پروا نکرد دشمن بدخواه از علی  ویرانه کرد سبزترین آشیانه را بال و پری در آتش ظلم زمانه سوخت در قلب آسمان، بنگر این زبانه را بغضی شکست و گریه ی تلخی به جان نشست آیا کسی ندید غم کودکانه را؟ پشت علی ز درد غریبانه ای شکست طاقت نداشت گریه ی گلهای خانه را مولا شبانه برد گلشن را، کجا، نگفت در دل نهفت راز بزرگ شبانه را با ما بگو مدینه، بهشت خدا کجاست؟! ما زائریم تربت آن بی نشانه را